Linux,

donanım kaynaklarının yönetilmesini ve uygulamaların çalıştırılmasını sağlayan Linux çekirdeği ile özgür ve açık kaynaklı yazılım bileşenlerinden oluşan işletim sistemi ailesidir. Farklı kullanım ihtiyaçlarına göre Ubuntu, Debian, Red Hat tabanlı sistemler ve diğer dağıtımlar aracılığıyla sunucu, masaüstü, bulut ve gömülü sistem ortamlarında kullanılmaktadır.

Linux sistem yönetimi; kurulum, paket yönetimi, kullanıcı ve yetkilendirme işlemleri, servislerin yönetimi, ağ yapılandırması, disk ve dosya sistemleri, günlük kayıtları, güvenlik, performans takibi ve komut satırı araçları gibi temel çalışma alanlarını kapsamaktadır.

Linux kategorisinde; sistem kurulumu ve yapılandırması, servis yönetimi, ağ ayarları, depolama işlemleri, güvenlik uygulamaları, otomasyon ve sorun giderme süreçlerine yönelik uygulamalı içerikler yer almaktadır. İçerikler, açık kaynaklı dağıtımlar ve resmî kaynaklar kullanılarak gerçek kullanım senaryoları ve saha deneyimleri temelinde hazırlanmaktadır.

Microsoft sistemleri,

kurumların kullanıcı, cihaz, uygulama, ağ ve veri kaynaklarını merkezi olarak yönetebilmesini sağlayan sunucu, istemci ve bulut teknolojilerinden oluşmaktadır. Windows Server; yerel, hibrit ve bulut ortamlarında uygulamaların, ağ servislerinin ve kurumsal iş yüklerinin çalıştırılması için kullanılan temel Microsoft sunucu platformudur.

Microsoft altyapılarında Active Directory Domain Services, DNS, DHCP, Grup İlkesi, dosya ve paylaşım servisleri, Hyper-V, Uzak Masaüstü Hizmetleri, PowerShell ve Windows yönetim araçları gibi birçok bileşen birlikte çalışmaktadır. Bu bileşenler kimlik doğrulama, yetkilendirme, merkezi yönetim, ağ hizmetleri ve sistem güvenliğinin sağlanmasında kullanılmaktadır.

Microsoft kategorisinde; Windows Server kurulumu, Active Directory yapılandırması, kullanıcı ve grup yönetimi, ağ servisleri, güvenlik ilkeleri, PowerShell kullanımı ve sorun giderme süreçlerine yönelik uygulamalı içerikler yer almaktadır. İçerikler, Microsoft tarafından sunulan değerlendirme sürümleri ve geçici lisanslar kullanılarak hazırlanan test ortamlarında, gerçek kullanım senaryoları ve saha deneyimleri temel alınarak oluşturulmaktadır.

Sanallaştırma,

tek bir fiziksel donanımın işlemci, bellek, depolama ve ağ kaynaklarının birden fazla işletim sistemi tarafından, birbirinden yalıtılmış biçimde ve kendilerine tahsis edilen oranlarda kullanılmasını sağlayan teknolojidir.

Bu işlemi gerçekleştiren yazılıma hipervizör (hypervisor) denir. Hipervizörler genel olarak iki türe ayrılır. Tip 1 hipervizörler doğrudan fiziksel donanım üzerinde çalışırken, Tip 2 hipervizörler mevcut bir işletim sistemi üzerinde çalışır. Her iki tür de fiziksel kaynakların sanal sistemlere dağıtılmasını ve bu sistemlerin birbirinden bağımsız biçimde çalışmasını sağlar.

Sanallaştırma kategorisinde; Proxmox ve VMware başta olmak üzere sanal altyapıların kurulumu, yapılandırılması, yönetimi ve sorun giderme süreçlerine yönelik uygulamalı içerikler yer almaktadır. İçerikler, üretici sitelerinden edinilen deneme sürümleri ve geçici lisanslar kullanılarak, gerçek kullanım senaryoları ve saha deneyimleri temel alınarak hazırlanmaktadır.

Yapay zekâ,

bilgisayar sistemlerinin öğrenme, akıl yürütme, sınıflandırma, tahmin, doğal dil işleme, görüntü tanıma ve içerik üretme gibi normalde insan zekâsıyla ilişkilendirilen görevleri gerçekleştirebilmesini sağlayan yöntem ve teknolojilerin genel adıdır.

Yapay zekâ çalışmaları; makine öğrenmesi, derin öğrenme, üretken yapay zekâ, büyük dil modelleri, görüntü işleme ve yapay zekâ ajanları gibi farklı alanlara ayrılmaktadır. Kullanılan modeller, ihtiyaca ve donanım kapasitesine bağlı olarak bulut servisleri üzerinden veya yerel sistemlerde çalıştırılabilmektedir.

Yapay Zekâ kategorisinde; yerel yapay zekâ modellerinin kurulumu, Ollama ve Open WebUI gibi araçların kullanımı, GPU yapılandırması, model yönetimi, istem hazırlama, ajan sistemleri, API bağlantıları ve sorun giderme süreçlerine yönelik uygulamalı içerikler yer almaktadır. Çalışmalar, açık kaynaklı modeller ve resmî araçlar kullanılarak eğitim, bilgilendirme ve deneyim paylaşımı amacıyla hazırlanmaktadır.

Yedekleme ve veri koruma,

verilerin donanım arızası, kullanıcı hatası, yazılım sorunu, kötü amaçlı yazılım, doğal afet veya diğer beklenmeyen durumlar sonucunda kaybolmasını önlemek ve gerektiğinde geri yüklenebilmesini sağlamak amacıyla uygulanan yöntem ve teknolojilerin bütünüdür.

Yedekleme işlemleri tam, artımlı ve diferansiyel yöntemlerle gerçekleştirilebilir. Etkili bir veri koruma yapısı; yerel ve uzak kopyalar, çevrimdışı veya değiştirilemez depolama, şifreleme, saklama politikaları, 3-2-1 yedekleme yaklaşımı, kurtarma noktası ve kurtarma süresi hedefleri ile düzenli geri yükleme testlerini birlikte değerlendirmelidir.

Yedekleme ve Veri Koruma kategorisinde; yedekleme altyapılarının kurulumu, görevlerin planlanması, saklama politikaları, şifreleme, uzak kopyalama, değiştirilemez depolama, felaket kurtarma ve geri yükleme testlerine yönelik uygulamalı içerikler yer almaktadır. İçerikler, gerçek veri kaybı ve kurtarma senaryoları göz önünde bulundurularak hazırlanmaktadır.

İzleme sistemleri,

sunucuların, ağ cihazlarının, uygulamaların, servislerin ve diğer bilişim bileşenlerinin erişilebilirlik, performans, kapasite ve hata durumlarının sürekli olarak takip edilmesini sağlayan yazılım ve yöntemlerden oluşmaktadır.

İzleme işlemleri; ajan tabanlı veya ajansız veri toplama, SNMP, API, günlük kayıtları ve çeşitli ağ protokolleri üzerinden gerçekleştirilebilir. Toplanan metrikler eşik değerleri, tetikleyiciler, olaylar, bildirimler, grafikler, haritalar ve gösterge panelleri aracılığıyla değerlendirilerek olası sorunların erken tespit edilmesi sağlanır.

İzleme Sistemleri kategorisinde; izleme mimarisinin kurulumu, cihaz ve servislerin sisteme eklenmesi, metrik toplama, tetikleyici ve bildirim yapılandırması, otomatik keşif, raporlama, kapasite takibi ve sorun giderme süreçlerine yönelik uygulamalı içerikler yer almaktadır. İçerikler, gerçek sistem davranışları ve saha ihtiyaçları temel alınarak hazırlanmaktadır.